|
به آيه رحمت اين سوره ، خلقت در مرتبت برزخيت نمودي خود ، بارز
مي باشد . به اين معنا ، زمانيكه كثرت نامحدود به حدود بارز مي
باشد و آشكاري مايگاهان به روشنايي خلقت ، به آشكاري مي باشند
اما به اين آشكاري ، آشكار كننده سويه تاريكي خلقت مي باشند .
اين مرتبت از آيه رحمت اين سوره از رحمان ، مرتبت « نا » يا
خلاصه مرگ بارز است ، به اين مرتبت سيما كلام خلقت به خواندن
مي باشد واز آن كتاب خلقت به مرتبت ناسوتي گشوده است ، بطوريكه
كون و فسادي آن بارز مي باشد و در آن تولد و مرگ مجازي صورت مي
گيرد . به « نا » ، اِن اسفل به اِن اعلاء بارز است و در عين
حال پنهان و در اين بين سير آگاهي در گره هاي مراتب پائين به
ديدار سويه تاريك خلقت است و يا ، تاريكي سويه ناسوت لاهوتي كه
در اين بين الف حم محمدي (ص) به اتصال اين مراتب بارز است به
طوريكه نمود خالقيت خداوندي به آن الف بارز مي شود كه به آن
الف ، سير آگاهي به مراتب به نمود مي رود و در عين آگاهي در
گره ها ، نمودهاي كثرتي آن مايگاهان را بارز مي كند . |