|
به آيه رحمت اين سوره ، م از اسم اعظم به آوايش در دقت الهي بر
عوالم خلقتي بارز مي گردد و صورت هاي قالبي در هم مي ريزد و
هسته خدايي در نمود هاي گوناگون ، آشكار مي گردد ، اين چنين
عدل وجودان بارز مي شود . پس خلقت كه به صورت تكويني سير خود
را به تشريعي داشته ، حال به سير وحدتي تكويني ادامه دهد .
رحمان رحيم اين آيه ، نون رحمان در عالم نون به آواي م از اسم
اعظم مي باشد . هرگاه سيكل هاي سه گانه صفاتي خداوند از مرتبت
م پروردگاري به مرتبت م فنا گري بارز شود ، به طوريكه به دو
سيكل باز گردد ، در عالم ماده شكاف از براي نموداري هسته خدايي
صورت مي گيرد كه اين ، ارتقاء از براي خلقت مي باشد . اين آيه
، بينات را به مرتبت عالم نون در سويه ناسوت آن به نموداري
هسته خدايي صورت مي دهد . |