سوره تكوير :  81

بسم الله الرحمن الرحيم

آيه رحمت اين سوره ، آشكاري بي نمود مايگاهان را بارز مي دارد كه تاريكي ظلماني عوالم خلقتي را به نمود دارد . آنچه كه به ذات بر ذات است هيچ است و نمايشي از خلاء ولي نه پوچ ، خلقت از سويه تاريكي خود به سويه روشنايي خود بايد بارز شود پس از سويه جلالي به سويه جمالي ، از اين رو از رحيم به رحمان صفاتي بايد به نمود آيد . آيه رحمت اين سوره ، رحمان رحيم افعالي را به نمود كامل جلالي آن دارد به طوريكه تمامي خلقت از خالي بايد بگذرد و اين به قبض و قهر است . به طوريكه تشبيهات فكري از دقت الهي در صورت هاي به نمود ثابت اما به سير آگاهي متغير در هم مي ريزد زيرا اسم اعظم به آوا ، در دقت الهي بارز مي شود با آواي م از آن .