|
به آيه رحمت اين سوره ، وحي به مرتبه اش آشكار است به طوريكه
خدايي خدا از عوالم خدايي بر عوالم خلقتي يه خبري بزرگ بوده
است . در اين آيه ، حقيقت محمدي (ص) ، پنج ميمش به م محمدي (ص)
آن حقيقت به غيب لاهوتي به سير بي زماني است . پس الله – الله
به نمود خدا – اللهي به معرفت مي رود . در عوالم خلقتي نام
الله به عنوان بالاترين كلمه بارز مي شود كه اين آن خبر بزرگ
است كه الله اكبر است . پس خلقت به خالي به نمايش است كه اين
خبر ، آن را به گسترش دقت الهي مي برد پس خلقتي ديگر بارز مي
شود . بنابراين عوالم خدايي به رؤيا ، دوباره وارد مي شود چون
تصور در تصور الهي وارد شده است كه بهانه ي اين خلقت باز هم
محمد (ص) به حم حقيقت محمدي (ص) است . ملكوت لاهوتي ، سيما
كلام ناسوت لاهوتي را بارز مي نمايد و جسمان كلام آن به دقت
الهي بارز شود ، آنچنانكه مردگان زنده مي شوند . |