سوره حجرات :  49

بسم الله الرحمن الرحيم

به آيه رحمت اين سوره ، سويه صوري در تصور خدايي در دقت الهي به تعينيت او به ذات ، صفات و افعال را به محدوديت نشانهاي او محدود كرده است ، به طوريكه آن مرتبت آگاهي الهي در دقت الهي به نمود محدود بارز شود كفار آشكار مي شوند كه او خود را به خوديت خود در آن مرتبت صور تصور الهي در دقتش محدود كرده است اما به خود آگاهي به خود ز خود آگاهي را در آن محدوديت مي خواهد بارز كند . پس نمود كفاري صوري بارز مي شود كه به بي نشاني ذات در نشانش بايد آگاه شوند كه اين سنت آگاه بودن او از خود است در صورت بي زماني ، بي مكاني تصورش اما نه به محدوديت صورت تصورش بلكه به نامحدودي بي وصفي او در تصورش ، كه خود را نه هيچ و نه همه چيز و نه همه چيزها مي خواند حتي خود را الله نمي خواند با آنكه به آن آگاه است .