|
به آيه رحمت اين سوره ، حم حقيقت محمدي (ص) را كه وجه عام ، م
پنهان رسم كلمه الله است را از رحمان و رحيم بارز مي دارد .
اين آيه رحمت وصف ذاتي از ذات دارد نه صفاتي اما وصف صفاتي را
از اين سوره به بعد در قالب حم حقيقت محمدي (ص) تا حم محمد (ص)
به وصف خواهد داشت . آيه رحمت اين سوره مقام خدا ، بنده را
بارز مي كند و از آن مقام توحيد به شناسايي روح خداوندي مي رود
. پس خدا – الله از م پنهان به اول م كه م آشكار است ، آشكار
مي شود . واسطه اين آشكاري احمد (ص) است و نور باطن محمدي (ص)
است كه باطنيت نور باطن محمد (ص) در دقت خداوندي علي (ع) است .
به آيه رحمت اين سوره ، حم حقيقت محمدي (ص) چهارده معصوم (ع)
را به انوار الهي بارز مي دارد . |
