سوره مؤمن :  40

بسم الله الرحمن الرحيم

آيه رحمت اين سوره ، تنها مؤمن خلقت را به همان واسطه نمودار مي كند كه خداوند مؤمن است در تصور الهي ، چون به اعلي بودن خود باور دارد. خداوند خود را در تصورش از هر وصفي برتر مي خواند كه تنها وصف كننده ذات ، تصور اوست. آيه رحمت اين سوره ، حم حقيقت محمدي (ص) را از اين مرحله به بعد به عرصه ظهور در دقت الهي مي آورد . آنچه كه بعد از اين به حم از حروف منوره قرآن به حم حقيقت محمدي (ص) تا حم محمدي (ص) مي باشد . اله تجلي ذاتي الله است كه رب ملك آن است . كه ملك به رب در ملك اله را بارز مي كند و قدوس تجلي صفات الله را بارز مي كند و سلام به ملكش باشد و مؤمن بارز كننده سلام به آن ملك باشد . همه اسماء تأويل هم هستند كه ذات را به تجلي نشان دهند و هم خود تجليگاهي از براي ديگر اسماء او باشند مؤمن بارز كننده قدوسيت ملك خداوندي است و آنجائيكه آن ملك رب كه به ملك نمودار است به اله مي خواندش .