سوره سجده :  32

بسم الله الرحمن الرحيم

به آيه رحمت اين سوره ، نفس رحماني كه فعليت آن يا وجه اعلايي آن به نفس انساني است ، در مرتبت ناسوتي آن قابليت هاي آن آشكار مي گردد . به طوريكه عالم تاريكي را نمودي از هيچ ذات بارز مي كند كه از آن همه چيز نمودار مي شود . نفس انساني در مرتبت ناسوتي آن بايد بتواند نفس رحماني را از خود بارز دارد ، همان خط اتصال نفس انساني با صفات كامل انساني را مي بايست آشكار كند . فرديت نفس انساني در سويه ناسوت مرتبت خواب است خدايي را در خدا - آدم  بارز مي كند كه به آيه رحمت اين سوره سير بيداري آن هسته صورت مي گيرد و بارز مي شود . پس حم فردي را به حم محمدي (ص) كه به حم رحمان است مرتبط مي دارد ارتباط هاي نفس انساني در بعد پنهاني در مراتب خودش به اين آيه بارز مي شود .