|
به آيه رحمت اين سوره به بيداري اراده فرد در سير آگاهي آن
اشاره مهمي شده است . سيكل هاي فرمان الهي از «م» «ا» و «ن»
اسم رحمان آيه بارز مي گردد و مراتب هفت گانه نفس به عرصه ظهور
ارز مي شود . زيرا سيكل هاي فرمان در ارتباط با سيكل هاي نفس
مي باشد . الف رحمان اين آيه صفات الله را به صفات كامل انساني
در انسان كامل به نفس انساني به صورت متصل مي كند و صورت مي
دهد كه « م » ا ل م از اسماء به جمع و جميعت ، جماعات را بارز
مي دارد كه واحده امت را شكل دهد . به طوريكه هر جمعي نمودار
كننده صفتي باشند . اين امت به امت انساني صورت كامل خود را
بارز مي دارد ولي در كل اين امت بر كليه مراتب نفس بر خلقت
اطلاق مي شود به طوريكه امت حيوانات ، نباتات و اجنه و...
منظور مي باشد . صفات الله در ارتباط با صفات انساني ، مراتب
انساني را در برخاستگي وجودي فرد يا موجود در هستي آن به صورتي
مرتبط مي كند كه ارتقاي انسان ارتقاي ديگر نفوس را در بر مي
گيرد به طوريكه در ساختار صوري و پنهاني ديگر امت ها امتها
تأثير به سزايي مي گذارند . به آيه رحمت اين سوره ، بافت
جماعتي انوار حيات را در خلقت صورت مي دهد و قسمت به قسمت خلقت
را به نفس انساني مرتبط مي دارد . پس ارتباط آگاهي امت ها را
با هم به رازش بارز مي كند از اين رو راز دل را به نفس انساني
و ارتباطش را با نفس اول كه پيكره خلقت را صورت مي دهد آشكار
مي كند قلب خلقت به نفس اول است و مرتبت اعلايي آن در واقع به
نفس انساني است كه در وجه اعلايي نفس رحماني در كل مراتب نفوس
است . از اين رو آيه رحمت اين سوره جماعت اين مخلوقات را به
پيوند با نفس انساني مي خواند و وجه اعلايي نفس رحماني را به
نفس انساني مي شناساند و ارتباط آن را به پيكره خلقت ، به
طوريكه ، از پيكره خلقت پيكره نفس انساني بارز مي شود و معرفي
مي گردد .
|