|
به آيه رحمت اين سوره ، حم رحمان رحيم به حم
حقيقت محمدي (ص) بارز مي شود به طوريكه مرتبت شناخت نفس انساني
به انسان كامل آشكار مي گردد . توحيد صفاتي مطرح در تجلي
افعالي الله به فناگري سيكل فناگري بارز مي باشد بطوريكه اراده
خداوند به كانونيت خود در عالم نون عيان مي گردد .
حدود الهي به عنوان نمود كلامي كلام الله در
جسمان كلام موجودات به واحده ي آنها آشكار مي شود . به آيه
رحمت اين سوره ، خلقت كلامي الله به خلقت جسماني موجودات ،
بارز مي شود . آيه رحمت اين سوره سير ناسوتي آدم به سويه ي
مُلكي خود را بارز مي دارد آنچنانكه عالم نون به اين آيه بر
آدم و خلقت آشكار است .
« آيه 1 و 2 و7 و 27 و46 و54 و57 و88
و110»
الحَْمْدُ للَّهِ الَّذِى أَنزَلَ عَلى عَبْدِهِ الْكِتَب وَ لَمْ
يجْعَل لَّهُ عِوَجَا(1)
حمد مخصوص خدايى است كه اين كتاب را بر بنده اش نازل كرد، و هيچ گونه
كژى در آن قرار نداد(1)
قَيِّماً لِّيُنذِرَ بَأْساً شدِيداً مِّن لَّدُنْهُ وَ يُبَشرَ
الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصلِحَتِ أَنَّ لَهُمْ
أَجْراً حَسناً(2)
در حالى كه ثابت و مستقيم و نگاهبان كتابهاى
(آسمانى) ديگر است; تا (بدكاران را) از عذاب شديد او بترساند;
و مؤمنانى را كه كارهاى شايسته انجام
مى دهند، بشارت دهد كه
پاداش نيكويى براى آنهاست
(2)
إِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلى الاَرْضِ زِينَةً لهََّا لِنَبْلُوَهُمْ
أَيهُمْ أَحْسنُ عَمَلاً(7)
ما آنچه را روى زمين است زينت آن قرار داديم، تا آنها را بيازماييم كه
كدامينشان بهتر عمل مى كنند! (7)
وَ اتْلُ مَا أُوحِىَ إِلَيْك مِن كتَابِ رَبِّك لامُبَدِّلَ
لِكلِمَتِهِ وَ لَن تجِدَ مِن دُونِهِ مُلْتَحَداً(27)
آنچه را از كتاب پروردگارت به تو وحى شده تلاوت كن! هيچ چيز سخنان او
را دگرگون نمى سازد; و هرگز پناهگاهى جز او نمى يابى!
(27)
الْمَالُ وَ الْبَنُونَ زِينَةُ الْحَيَوةِ الدُّنْيَا وَ
الْبَقِيَت الصلِحَت خَيرٌ عِندَ رَبِّك ثَوَاباً وَ خَيرٌ
أَمَلاً(46)
مال و فرزند، زينت زندگى دنياست; و باقيات صالحات ثوابش نزد پروردگارت
بهتر و اميدبخش تر است! (46)
وَ لَقَدْ صرَّفْنَا فى هَذَا الْقُرْءَانِ لِلنَّاسِ مِن كلِّ
مَثَلٍ وَ كانَ الانسنُ أَكثرَ شىْءٍ جَدَلاً(54)
و در اين قرآن، از هر گونه مثلى براى مردم بيان كرده ايم; ولى انسان
بيش از هر چيز، به مجادله مى پردازد! (54)
وَ مَنْ أَظلَمُ مِمَّن ذُكِّرَ بِئَايَتِ رَبِّهِ فَأَعْرَض عَنهَا
وَ نَسىَ مَا قَدَّمَت يَدَاهُ إِنَّا جَعَلْنَا عَلى
قُلُوبِهِمْ أَكنَّةً أَن يَفْقَهُوهُ وَ فى ءَاذَانهِمْ
وَقْراً وَ إِن تَدْعُهُمْ إِلى الْهُدَى فَلَن يهْتَدُوا
إِذاً أَبَداً(57)
چه كسى ستمكارتر است از آن كس كه آيات پروردگارش به او تذكر داده شده،
و از آن روى گرداند، و آنچه را با دستهاى خود پيش فرستاد
فراموش كرد؟! ما بر دلهاى اينها پرده هايى افكندهايم تا
نفهمند; و در گوشهايشان سنگينى قرار دادهايم (تا صداى حق را
نشنوند)! و از اين رو اگر آنها را به سوى هدايت بخوانى، هرگز
هدايت نمى شوند! (57)
وَ أَمَّا مَنْ ءَامَنَ وَ عَمِلَ صلِحاً فَلَهُ جَزَاءً الحُْسنى
وَ سنَقُولُ لَهُ مِنْ أَمْرِنَا يُسراً(88)
و اما كسى كه ايمان آورد و عمل صالح انجام دهد، پاداشى نيكوتر خواهد
داشت; و ما دستور آسانى به او خواهيم داد.
(88)
قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشرٌ مِّثْلُكمْ يُوحَى إِلىَّ أَنَّمَا
إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَحِدٌ فَمَن كانَ يَرْجُوا لِقَاءَ رَبِّهِ
فَلْيَعْمَلْ عَمَلاً صلِحاً وَ لايُشرِك بِعِبَادَةِ رَبِّهِ
أَحَدَا(110)
بگو: من فقط بشرى هستم مثل شما; (امتيازم اين است كه) به من وحى مى شود
كه تنها معبودتان معبود يگانه است; پس هر كه به لقاى پروردگارش
اميد دارد، بايد كارى شايسته انجام دهد، و هيچ كس را در عبادت
پروردگارش شريك نكند!
(110)
|
