|
به آيه رحمت اين سوره سيكل هستي هاي اسم
ظاهري خداوندي را به نمود مي آورد آنچنانكه حق از براي كثرت
محجوب واقع مي شود . اين سوره كثرت وجود است كه نمود بارز آن
در سوره نمل به آشكاري مي رود . مُلك المُلوكات به آيه رحمت
سوره نحل بارز مي شود بطوريكه املاك خداوندي در اين مُلك
خداوندي كه به اسفل السافلين است در اراده موجودات به نمود
باطني و ظاهري آيند .
به اين آيه موجودات به صفات متعين ناشي از
موجوديت از رحمت عام خداوندي به نمود مي باشند . به اين آيه
خال نون رحمان از خال اول رحيم به نمود كثرت است . از اين رو
زمان – مكان را به مرتبت ناسوتي آن بارز مي دارد. به اين آيه
خليفه اللّهي در ظرف زماني – مكاني مطرح مي شود آنچنانكه تسلط
عقلاني آدم در مرتبت درك جزئي از وجود ، بر عوامل طبيعي به
شناسايي آورده مي شود در اين سوره آدم به مرتبت بسيار عام
معناي وجودش ، در قالب جسم از اين آيه به ظهور مي باشد .
« آيه 2 و 12 و 16 و 17 و 22 و 48 و 77 و 91 و 120»
يُنزِّلُ الْمَلَئكَةَ بِالرُّوح مِنْ أَمْرِهِ عَلى مَن يَشاءُ
مِنْ عِبَادِهِ أَنْ أَنذِرُوا أَنَّهُ لا إِلَهَ إِلا أَنَا
فَاتَّقُونِ(2)
فرشتگان را با روح بفرمانش بر هر كس از بندگانش بخواهد نازل مى كند; كه
مردم را انذار كنيد; (و بگوييد:) معبودى جز من نيست; از
(مخالفت دستور) من، بپرهيزيد! (2)
وَ سخَّرَ لَكمُ الَّيْلَ وَ النَّهَارَ وَ الشمْس وَ الْقَمَرَ وَ
النُّجُومُ مُسخَّرَت بِأَمْرِهِ إِنَّ فى ذَلِك لاَيَتٍ
لِّقَوْمٍ يَعْقِلُونَ(12)
او شب و روز و خورشيد و ماه را مسخر شما ساخت; و ستارگان نيز به فرمان
او مسخر شمايند; در اين، نشانه هايى است (از عظمت خدا،) براى
گروهى كه عقل خود را به كار مى گيرند! (12)
وَ عَلَمَتٍ وَ بِالنَّجْمِ هُمْ يهْتَدُونَ(16)
و علاماتى قرار داد; و به وسيله ستارگان هدايت مىشوند.
(16)
أَ فَمَن يخْلُقُ كَمَن لا يخْلُقُ أَ فَلا تَذَكرُونَ(17)
آيا كسى كه مى آفريند، همچون كسى است كه نمى آفريند؟! آيا متذكر
نمى شويد؟!
(17)
إِلَهُكمْ إِلَهٌ وَحِدٌ فَالَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالاَخِرَةِ
قُلُوبهُم مُّنكِرَةٌ وَ هُم مُّستَكْبرُونَ(22)
معبود شما خداوند يگانه است; اما كسانى كه به آخرت ايمان نمى آورند،
دلهايشان انكار مى كند و مستكبرند. (22)
أَ وَ لَمْ يَرَوْا إِلى مَا خَلَقَ اللَّهُ مِن شىْءٍ يَتَفَيَّؤُا
ظِلَلُهُ عَنِ الْيَمِينِ وَ الشمَائلِ سجَّداً لِّلَّهِ وَ
هُمْ دَخِرُونَ(48)
آيا آنها مخلوقات خدا را نديدند كه سايه هايشان از راست و چپ حركت
دارند، و با خضوع براى خدا سجده مى كنند؟!
(48)
وَ للَّهِ غَيْب السمَوَتِ وَ الاَرْضِ وَ مَا أَمْرُ الساعَةِ إِلا
كلَمْح الْبَصرِ أَوْ هُوَ أَقْرَب إِنَّ اللَّهَ عَلى كلِّ
شىْءٍ قَدِيرٌ (77)
غيب آسمانها و زمين، مخصوص خداست; و امر قيامت(بقدرى نزديك و آسان است)
درست همانند چشم برهم زدن، و يا از آن هم نزديكتر; چرا كه خدا
بر هر چيزى تواناست! (77)
وَ أَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ إِذَا عَهَدتُّمْ وَ لا تَنقُضوا
الاَيْمَنَ بَعْدَ تَوْكيدِهَا وَ قَدْ جَعَلْتُمُ اللَّهَ
عَلَيْكمْ كَفِيلاً إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ مَا
تَفْعَلُونَ(91)
و هنگامى كه با خدا عهد بستيد، به عهد او وفا كنيد! و سوگندها را بعد
از محكم ساختن نشكنيد، در حالى كه خدا را كفيل و ضامن بر
(سوگند) خود قرار
داده ايد، به يقين خداوند از آنچه انجام
مى دهيد، آگاه است!
(91)
إِنَّ إِبْرَهِيمَ كانَ أُمَّةً قَانِتاً لِّلَّهِ حَنِيفاً وَ لَمْ
يَك مِنَ الْمُشرِكِينَ(120)
ابراهيم (به تنهايى) امتى بود مطيع فرمان خدا; خالى از هر گونه انحراف;
و از مشركان نبود; (120)
|
