|
به آيه رحمت اين سوره تعادل عقل – نفس را برزخيت جمال و جلال
در خلاقيت بارز مي دارد . به طوريكه اين تعادل در قواي خلقت
تعادلي را بارز مي دارد كه توحيد افعالي از نظام قوايي خلقت
بارز مي گردد . پس گردان ها و بر گردان هاي سيكل هاي خلقت كه
هستي – نيستي موجودات را باعث مي شود سير عرضي آگاهي را صورت
مي دهند و چهارتايي ها و سه تايي هاي خلقت موجودات به اين آيه
به نمود مي آيند و فعال لما يريد را به نمود مي آورند . رابطه
پنهاني عقل – نفس به رابطه آشكاري كه با
جان
دارند بارز مي شود كه به اين ميدان هاي انرژي واحده خلقت به
نمود مي باشد .
از اين رو صورت هاي فردي حيات و ممات به اين آيه در وجودان شكل
مي گيرد . «آيه 2 و 9 و 13
و 28 و 31»
اللَّهُ الَّذِى رَفَعَ السمَوَتِ بِغَيرِ عَمَدٍ تَرَوْنهَا
ثمَّ استَوَى عَلى الْعَرْشِ وَ سخَّرَ الشمْس وَ الْقَمَرَ
كلُّ يجْرِى لاَجَلٍ مُّسمًّى يُدَبِّرُ الاَمْرَ يُفَصلُ
الاَيَتِ لَعَلَّكُم بِلِقَاءِ رَبِّكُمْ تُوقِنُونَ(2)
خدا همان كسى است كه آسمانها را، بدون ستونهايى كه براى شما
ديدنى باشد، برافراشت، سپس بر عرش استيلا يافت و خورشيد و ماه
را مسخر ساخت، كه هر كدام تا زمان معينى حركت دارند! كارها را
او تدبير مي كند; آيات را (براى شما) تشريح مي نمايد; شايد
به لقاى پروردگارتان يقين پيدا كنيد!
(2)
عَلِمُ الْغَيْبِ وَ الشهَدَةِ الْكبِيرُ الْمُتَعَالِ(9)
او از غيب و شهود آگاه، وبزرگ و متعالى است!
(9)
وَ يُسبِّحُ الرَّعْدُ بحَمْدِهِ وَ الْمَلَئكَةُ مِنْ
خِيفَتِهِ وَ يُرْسِلُ الصوَعِقَ فَيُصِيب بِهَا مَن يَشاءُ وَ
هُمْ يجَدِلُونَ فى اللَّهِ وَ هُوَ شدِيدُ المِْحَالِ(13)
و رعد، تسبيح و حمد او مي گويد; و (نيز) فرشتگان از ترس او! و
صاعقه ها را مي فرستد; و هر كس را بخواهد گرفتار آن مي
سازد، (در حالى كه آنها با مشاهده اين همه آيات الهى، باز هم)
درباره خدا به مجادله مشغولند! و او قدرتى بي انتها (و
مجازاتى دردناك) دارد!
(13)
الَّذِينَ ءَامَنُوا وَ تَطمَئنُّ قُلُوبُهُم بِذِكْرِ اللَّهِ
أَلا بِذِكرِ اللَّهِ تَطمَئنُّ الْقُلُوب (28)
آنها كسانى هستند كه ايمان آورده اند، و دلهايشان به ياد خدا
مطمئن (و آرام) است; آگاه باشيد، تنها با ياد خدا دلها آرامش
مى يابد!
(28)
وَ لَوْ أَنَّ قُرْءَاناً سيرَت بِهِ الْجِبَالُ أَوْ قُطعَت
بِهِ الاَرْض أَوْ كلِّمَ بِهِ الْمَوْتى بَل لِّلَّهِ
الاَمْرُ جَمِيعاً أَ فَلَمْ يَايْئَسِ الَّذِينَ ءَامَنُوا
أَن لَّوْ يَشاءُ اللَّهُ لَهَدَى النَّاس جَمِيعاً وَ لا
يَزَالُ الَّذِينَ كَفَرُوا تُصِيبهُم بِمَا صنَعُوا قَارِعَةٌ
أَوْ تحُلُّ قَرِيباً مِّن دَارِهِمْ حَتى يَأْتىَ وَعْدُ
اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ لا يخْلِف الْمِيعَادَ(31)
اگر بوسيله;
قرآن، كوهها به حركت درآيند يا زمينها قطعه قطعه شوند، يا
بوسيله; آن با مردگان سخن گفته شود، (باز هم ايمان نخواهند
آورد!) ولى همه كارها در اختيار خداست! آيا آنها كه ايمان
آورده اند نمى دانند كه اگر خدا بخواهد همه مردم را هدايت مى
كند و پيوسته بلاهاى كوبندهاى بر كافران بخاطر اعمالشان وارد
مى شود، و يا بنزديكى خانه آنها فرود مى آيد، تا وعده
خدا فرا رسد; به يقين خداوند در وعد; خود تخلف نمى كند!
(31)
|
