|
به آيه رحمت اين سوره ، عالمين عقول – نفوس به آشكاري مي آيند
. مراتب توحيدي ذاتي – صفاتي – افعالي به معرفي مي آيد و در
قالب صفات الله ، اين مراتب به شناسايي مي روند .
سپس در قالب اسم نور خداوندي عقول به خط روان روح ، مي توانند
به سير در آيند . خداوند به اين آيه خود را در سوره يوسف به
وصف مي برد آنچنانكه وصف خود را از نفس رحماني به نفس انساني
آشكار مي نمايد و ارتباط قوايي عالم نون به مراتبش به شناسايي
مي آيد .
تكوين زماني – مكاني عالم به صورت عام به شناسايي است به
طوريكه راز كائنات را به نمود كثرت ها ، آشكار مي كند كه نمود
دقت در تصور الهي است .
ارتباط زمان – مكان با كندي سرعت آگاهي ، پديده ها را آشكار مي
نمايد كه اين امر از گسترش زمان – مكان – در لازمان ، لا مكان
صورت مي گيرد پس راز لا زمان – لا مكان و زمان – مكان خلقت به
آيه رحمت سوره يوسف بارز مي شود و سير آگاهي در سويه عرضي آن
به نمود مي باشد .
« آيه 3 و 4 و 38 و 46 و 53 و 64 »
نحْنُ نَقُص عَلَيْك أَحْسنَ الْقَصصِ بِمَا أَوْحَيْنَا إِلَيْك
هَذَا الْقُرْءَانَ وَ إِن كنت مِن قَبْلِهِ لَمِنَ
الْغَفِلِينَ(3)
ما بهترين سرگذشتها را از طريق اين قرآن -كه به تو وحى كرديم- بر تو
بازگو مي كنيم; و مسلما پيش از اين، از آن خبر نداشتى!
(3)
اذ قال يوسف لابيه يا ابت انى رايت احد عشر كوكبا و الشمس و
القمر رايتهم لى سجدين(4)
(به خاطر بياور) هنگامى را كه يوسف به پدرش گفت: پدرم! من در
خواب ديدم كه يازده ستاره، و خورشيد و ماه در برابرم سجده
مي كنند!(4)
وَ اتَّبَعْت مِلَّةَ ءَابَاءِى إِبْرَهِيمَ وَ إِسحَقَ وَ يَعْقُوب
مَا كانَ لَنَا أَن نُّشرِك بِاللَّهِ مِن شىْءٍ ذَلِك مِن
فَضلِ اللَّهِ عَلَيْنَا وَ عَلى النَّاسِ وَ لَكِنَّ أَكثرَ
النَّاسِ لا يَشكُرُونَ(38)
من از آيين پدرانم ابراهيم و اسحاق و يعقوب پيروى كردم! براى ما شايسته
نبود چيزى را همتاى خدا قرار دهيم; اين از فضل خدا بر ما و بر
مردم است; ولى بيشتر مردم شكرگزارى نمِي كنند! (38)
يُوسف أَيهَا الصدِّيقُ أَفْتِنَا فى سبْع بَقَرَتٍ سِمَانٍ
يَأْكلُهُنَّ سبْعٌ عِجَافٌ وَ سبْع سنبُلَتٍ خُضرٍ وَ أُخَرَ
يَابِستٍ لَّعَلى أَرْجِعُ إِلى النَّاسِ لَعَلَّهُمْ
يَعْلَمُونَ(46)
(او به زندان آمد، و چنين گفت:) يوسف، اى مرد بسيار راستگو!
درباره اين خواب اظهار نظر كن كه هفت گاو چاق را هفت گاو لاغر
مي خورند; و هفت خوشه تر، و هفت خوشه خشكيده; تا من بسوى مردم
بازگردم، شايد (از تعبير اين خواب) آگاه شوند!
(46)
وَ مَا أُبَرِّىُ نَفْسى إِنَّ النَّفْس لاَمَّارَةُ بِالسوءِ إِلا
مَا رَحِمَ رَبى إِنَّ رَبى غَفُورٌ رَّحِيمٌ(53)
من هرگز خودم را تبرئه نمي كنم، كه نفس (سركش) بسيار به بديها امر
مي كند; مگر آنچه را پروردگارم رحم كند! پروردگارم آمرزنده و
مهربان است.
(53)
قَالَ هَلْ ءَامَنُكُمْ عَلَيْهِ إِلا كمَا أَمِنتُكُمْ عَلى
أَخِيهِ مِن قَبْلُ فَاللَّهُ خَيرٌ حَفِظاً وَ هُوَ أَرْحَمُ
الرَّحِمِينَ(64)
گفت: آيا نسبت به او به شما اطمينان كنم همانگونه كه نسبت به برادرش
(يوسف) اطمينان كردم (و ديديد چه شد)! و (در هر حال،) خداوند
بهترين حافظ، و مهربانترين مهربانان است
(64)
|
