|
پس يونس را زد مثال ، تا اعجاز توبه را بر تو
كند آشكار ، كه يونس اُنس او بود بر آدم ، آنجايي كه انسان
اُنس گيرد با غيرحق ، يونس مثل است در كتاب حكمت تا بداند
عاقبت اُنس با غير حق . يونس ز سوي ديگر اُنس حق است كه هست
حَد من ، حَد من از براي اين جزء . اُنس با حق است در خلوت خود
. پس توبه شد راز راه ، كه دانا زتوبه مي كند آغاز . بين اعجاز
توبه را در يونس ، ز آن پس جهت توبه نتيجه رود از براي اُنس
مونس .
به آيه رحمت اين سوره ، ظهور عقل در نفوس را
به آشكاري نفس انساني از نموداري نفس رحماني درآن به شناسايي
دارد .
به اين آيه ، رابطه خدا با آدم و آدم با خدا
به وجه عام آن به معرفي مي آيد . به اين سوره ، خدا – آدم به
شناسايي مي رود . ارتقاء نفوس به ظهور عقل بارز مي گردد ،
رابطه عام عقل و نفس را اين آيه رحمت بارز مي كند . قاف مقام
را در وجود خلقت بارز مي دارد آنچنانكه به نسبت آن مقامات به
آشكاري مي آيند . پس رحمت عام در نمود عام آن ( در بُعد تكويني
آن ) به اين آيه بارز مي شود ، سويه شكل گيري امر از تصور الهي
به دقت الهي ، به اين آيه شرح مي شود و رابطه ايمان با اُنس
خدا به شناسايي مي رود .
«آيه 3 و 31 و 72 »
إِنَّ رَبَّكمُ اللَّهُ الَّذِى خَلَقَ السمَوَتِ وَ الاَرْض فى
سِتَّةِ أَيَّامٍ
ثمَّ استَوَى عَلى الْعَرْشِ يُدَبِّرُ الاَمْرَ مَا مِن
شفِيعٍ إِلا مِن بَعْدِ
إِذْنِهِ ذَلِكمُ اللَّهُ رَبُّكمْ
فَاعْبُدُوهُ أَ فَلا تَذَكَّرُونَ((3
پروردگار شما، خداوندى است كه آسمانها و زمين را در شش روز آفريد; سپس
بر عرش قرار گرفت، و به تدبير كار (جهان) پرداخت; هيچ شفاعت
كنندهاى، جز با اذن او نيست; اين است خداوند، پروردگار شما!
پس او را پرستش كنيد! آيا متذكر نمي شويد
(3)
قُلْ مَن يَرْزُقُكُم مِّنَ السمَاءِ وَ الاَرْضِ أَمَّن يَمْلِك
السمْعَ وَ
الاَبْصرَ وَ مَن يخْرِجُ الْحَىَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ يخْرِجُ
الْمَيِّت مِنَ
الْحَىِّ وَ مَن يُدَبِّرُ الاَمْرَ
فَسيَقُولُونَ اللَّهُ فَقُلْ أَ فَلا
تَتَّقُونَ((31
بگو: چه كسى شما را از آسمان و زمين روزى مي دهد؟ يا چه كسى مالك (و
خالق) گوش و چشمهاست؟ و چه كسى زنده را از مرده، و مرده را از
زنده بيرون مي آورد؟ و چه كسى امور (جهان) را تدبير مي كند؟
بزودى (در پاسخ) مي گويند: خدا، بگو: پس چرا تقوا پيشه
نمي كنيد (و از خدا نمي ترسيد)؟!
(31)
فَإِن تَوَلَّيْتُمْ فَمَا سأَلْتُكم مِّنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِى
إِلا عَلى اللَّهِ
وَ أُمِرْت أَنْ أَكُونَ مِنَ الْمُسلِمِينَ((72
و اگر از قبول دعوتم روى بگردانيد، (كار نادرستى كرده ايد; چه اينكه)
من از شما مزدى نمي خواهم; مزد من، تنها بر خداست! و من مامورم
كه از مسلمين ( تسليم شدگان در برابر فرمان خدا) باشم!? (72)
|
