سوره انعام :6

بسم الله الرحمن الرحيم

آن انسان آمد به عام تا اُنس آدم به تعلقات گردد آشكار تا بشناسد راه بين جفت و جهيم . به آيه رحمت اين سوره : از حمد به بالا به تنزيلش در نموداري به اجزا ، رب را مي شناساند و از شناسايي مراتب نفس اول كه نقطه كمالش در نفس رحماني است ، نقطه حضيض آنرا از براي نموداري نفس انساني به نفس مواليد بارز مي دارد .

به اين آيه صرفا هستي ها به نمود مي باشند و دو سويه بودن خلقت در تمامي مراتبش را بارز مي كند و مي شناساند . « ا ن » اعلايي نفس انساني را به صورت عام و وسيع آن بارز مي كند . ضمنا توحيد افعالي را به دخل و تصرف در عالم نون ماده از سوي اراده خداوندي معرفي مي كند به طوريكه آدمي بتواند به توحيد افعالي وجودش دست يابد . آيه رحمت اين سوره « ها و هو» و « هِ » از هو را بارز مي دارد به طوريكه نرينه و مادينه از هو و ها به نمود مي باشند . ارتباط نفوس با هم و ارتباط آن با نفس اول نيز به اين وجه از آيه رحمت صورت مي گيرد . آواي خلقت در نموداري گره هاي خلقت كه آنها نمودار كننده هاي موجودات مي باشند به شناسايي مي رود . روح خدايي در قالب وجوه گوناگون آيه رحمت از كل تا جزء ، خود را به شناسايي مي برد كه اين شناسايي به كتاب قرآن كامل مي باشد . به آيه رحمت اين سوره ،وَهْم به آشكاري است و به شناسايي مي رود . « آيه 59 »

 وَ عِندَهُ مَفَاتِحُ الْغَيْبِ لا يَعْلَمُهَا إِلا هُوَ وَ يَعْلَمُ مَا فى الْبرِّ وَ الْبَحْرِ وَ مَا تَسقُط مِن وَرَقَةٍ إِلا يَعْلَمُهَا وَ لا حَبَّةٍ فى ظلُمَتِ الاَرْضِ وَ لا رَطبٍ وَ لا يَابِسٍ إِلا فى كِتَبٍ مُّبِينٍ(59)

كليدهاى غيب، تنها نزد اوست; و جز او، كسى آنها را نمى‏داند. او آنچه را در خشكى و درياست مى‏داند; هيچ برگى (از درختى) نمى‏افتد، مگر اينكه از آن آگاه است; و نه هيچ دانه‏اى در تاريكيهاى زمين، و نه هيچ تر و خشكى وجود دارد، جز اينكه در كتابى آشكار ثبت است. (59)