|
پس
اينچنين مراتب آمد به ظاهر كه در مائده بود اسفار اربعه . كه
مراتب به 5 آمد به حواس ، پنج ميزان شد به نهي از براي
ادامه به حيات .
به آيه رحمت اين سوره :
توحيد افعالي را به معرفي مي
آورد و يگانگي وجود يا هستي را نيز به شناسايي مي آورد . آيه
رحمت ، توحيد افعالي در بسم الله را بارز مي دارد و بارز مي
دارد كه در نهايت آنچه كه هست فعل خداوند است حتي علم و آگاهي
، نحوه شكل گيري حلقه هاي قدرت در خلقت را بارز مي دارد و
ولايت عامه را به شناسايي مي آورد .
در واقع اسفار اربعه تورات در
اين سوره به واسطه آيه رحمت تأويل و تفسير مي شود پس تعلّقات
خداوندي را مي شناساند و اقتدار را از پنج تايي ها بارز ، از
چهار تايي ها خلقت را آشكار مي كند به طوريكه حدود الهي ، نمود
اقتدار الهي است كه محدود به هيچ محدوديتي نيست . نيّت و دعا
را نمود اقتدار مي خواند و ايمان را به اقتدار مي شناساند. آيه
رحمت اين سوره ، نفس رحماني را به مراتب تام آن بارز مي دارد و
انديشه را نمودي از م وجودان كه هسته خدايي خداست در
دقت الهي مي شناساند ، رابطه انديشه با قالب هاي ذهني را معلوم
مي دارد و حد خدايي خداوند كه به حمد بود را در روح خدايي بارز
مي دارد . آيه رحمت سوره مائده ، نيكي ها را به بهشت وجودان
بارز مي كند و خلقت را به عنوان نمود اقتدار – اراده و فعل
خداوندي به جلوه مي شناساند . « آيه 44 و 46 و 114 »
إِنَّا أَنزَلْنَا التَّوْرَاةَ فِيهَا هُدًى وَ نُورٌ يحْكُمُ بهَا
النَّبِيُّونَ الَّذِينَ أَسلَمُوا لِلَّذِينَ هَادُوا وَ
الرَّبَّنِيُّونَ وَ الاَحْبَارُ بِمَا استُحْفِظوا مِن كِتَبِ
اللَّهِ وَ كانُوا عَلَيْهِ شهَدَاءَ فَلا تَخْشوُا النَّاس وَ
اخْشوْنِ وَ لا تَشترُوا بِئَايَتى ثَمَناً قَلِيلاً وَ مَن
لَّمْ يحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُولَئك هُمُ
الْكَفِرُونَ(44)
ما تورات را نازل كرديم در حالى
كه در آن، هدايت و نور بود; و پيامبران، كه در برابر فرمان خدا
تسليم بودند، با آن حكم مىكردند; و (همچنين) علما و دانشمندان
به اين كتاب كه به آنها سپرده شده و بر آن گواه بودند، داورى
مىنمودند. بنابر اين، (بخاطر داورى بر طبق آيات الهى،) از
مردم نهراسيد! و از من بترسيد! و آيات مرا به بهاى ناچيزى
نفروشيد! و آنها كه به احكامى كه خدا نازل كرده حكم نمىكنند،
كافرند.
(44)
وَ قَفَّيْنَا عَلى ءَاثَرِهِم بِعِيسى ابْنِ مَرْيَمَ مُصدِّقاً
لِّمَا بَينَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْرَاةِ وَ ءَاتَيْنَهُ
الانجِيلَ فِيهِ هُدًى وَ نُورٌ وَ مُصدِّقاً لِّمَا بَينَ
يَدَيْهِ مِنَ التَّوْرَاةِ وَ هُدًى وَ مَوْعِظةً
لِّلْمُتَّقِينَ(46)
و بدنبال آنها ( پيامبران پيشين)،
عيسى بن مريم را فرستاديم در حالى كه كتاب تورات را كه پيش از
او فرستاده شده بود تصديق داشت; و انجيل را به او داديم كه در
آن، هدايت و نور بود; و (اين كتاب آسمانى نيز) تورات را، كه
قبل از آن بود، تصديق مىكرد; و هدايت و موعظهاى براى
پرهيزگاران بود. (46)
قَالَ عِيسى ابْنُ مَرْيَمَ اللَّهُمَّ رَبَّنَا أَنزِلْ عَلَيْنَا
مَائدَةً مِّنَ السمَاءِ تَكُونُ لَنَا عِيداً لاَوَّلِنَا وَ
ءَاخِرِنَا وَ ءَايَةً مِّنك وَ ارْزُقْنَا وَ أَنت خَيرُ
الرّازِقِينَ(114)
عيسى بن مريم عرض كرد: خداوندا!
پروردگارا! از آسمان مائدهاى بر ما بفرست! تا براى اول و آخر
ما، عيدى باشد، و نشانهاى از تو و به ما روزى ده! تو بهترين
روزى دهندگانى
(114)
|
