سوره نساء: 4  

بسم الله الرحمن الرحيم

به يسار امر آمد نساء كه راز قدرت قاف بود در شيطان نفس ، كه شيطال نفس تمرّد كرد در نفس كه همان در زن نشست كه امر محجوب بود در قالب زن .

الف را بر بصير كرد وارد تا بينا شدند و دانا شدن باشد بارز ، كه ابليس به واسطه آدم گشت بينا كه دانايي او گشت از برايش به كمال ، ولي ز اين بينايي ، نمودش بارز گشت حاضر ، پس بينا شد به عالم ماده كه به تاريكي بود و به جهل سرگردان اينچنين داستان ابليس به شيطان برفت ، اينچنين داستان آدم و حوا به مُردن برفت .

پس با دخول الف بر بصير ، ابليس بينا شد به عالم شيطان كه خواندش رجيم ، الف را بر بصير كرد وارد تا بينا شدن دانا شدن باشد بارز ، كه ملائك به واسطه آدم گشتند بينا كه دانايي آنها گشت از برايشان به كمال ، از اين بينايي ، سجده شد نتيجه، اينچنين ، قوّه عقل مُسخر شد در آدم ، كه روح و جسم در يك صفحه شدند مركب ، الف امر ، راكب شد در اين مركب ، كه همه حادث گشته است در اين آدم ، زن تعيُّن بود در تعيُّن كه آن بود كشتزار امر، كه تصورات از او شد تكثير ، اينچنين ناموس خلقت بود از براي امين .

از او آشكار شد پروردگاري ، اسم رب در بيت زن شد به نمود .

 به آيه رحمت اين سوره ، از مراتب نفساني ، نفس انساني را به شناسايي مي برد به طوريكه تولد در درون را يا تولد واقعي را از نفس بارز مي دارد . راز تكثيرات روحاني را به طور خاص و نحوه تنزيل حمد اعلي و اسفل را در مَرتبت نفس انساني بارز مي دارد .

سيكل هاي هستي و نيستي فرديت افرادي را كه در ارتباط با امر – اراده خداوندي آشكار شده اند معرفي مي نمايد . نحوه ارتباط با نفس جهاني را از براي هر نفسي بارز مي كند . آيه رحمت سوره نساء ، بافت نفوس را از نفس اول مي شناساند پس هستي هاي بر هست را آشكار مي نمايد . اقتدار هر موجود به نفسش بارز مي شود كه با آن ، جهت گيريش در خلقت مشخص مي شود ، به طوريكه سو به قائم بودن داشته باشد و يا در سطح حيات خود ادامه دهد ، راز اقتدار نفس را بارز مي كند . «آيه 1 »

يَأَيهَا النَّاس اتَّقُوا رَبَّكُمُ الَّذِى خَلَقَكم مِّن نَّفْسٍ وَحِدَةٍ وَ خَلَقَ مِنهَا زَوْجَهَا وَ بَث مِنهُمَا رِجَالاً كَثِيراً وَ نِساءً وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِى تَساءَلُونَ بِهِ وَ الاَرْحَامَ إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلَيْكُمْ رَقِيباً(1)

اى مردم! از (مخالفت) پروردگارتان بپرهيزيد! همان كسى كه همه شما را از يك انسان آفريد; و همسر او را (نيز) از جنس او خلق كرد; و از آن دو، مردان و زنان فراوانى (در روى زمين) منتشر ساخت. و از خدايى بپرهيزيد كه هنگامى كه چيزى از يكديگر مي ‏خواهيد، نام او را مى‏بريد! (و نيز) (از قطع رابطه با) خويشاوندان خود، پرهيز كنيد! زيرا خداوند، مراقب شماست. (1)