|
آل ز لا بود كه لا بود نيست كثرت آل در لمِ راست شد عالم
پيامبر ، آل عمران ، ديدار امر بود ، در يمين امر .
آيه رحمت اين سوره . مَرتبت عالم امر و جلوه گران آن را بارز
مي دارد به اين سوره، آيه رحمت نفس را از براي امر پذيري به
شيوه هاي آن تعليم مي دهد . فرديت جهان و خلقت و اجزا آن در
قالب ازواج شرح مي شود و سه سيكل صفاتُ اللّهي در بُعد
پروردگاري به نمود مي آيند . به اين آيه رحمت اين سوره ا ل
م رمز اسماء الحسني ، جلوه گري اسماء الحسني به حق و حق در
نفس اول را بارز مي دارد . بروز نفس رحماني از آدم از امر
پذيري او قوّت مي گيرد تا به يكساني نمود نفس در زواياي آن ،
عينيت آدمي كه به نفس رحماني مشهود است بارز گردد. مراتب فطرت
الهي را آيه رحمت به اين سوره بارز دارد و نفوس را به نمايش مي
آورد . سويه وحدت كثرت را مي شناساند، همان سويه اي كه نقطه
اشتراك كثرت است در نمود هايش . آيه رحمت اين سوره سويه
روشنايي و تاريكي نفس را از براي تمامي نفوس بارز مي دارد ولي
بر شرح سويه روشنايي ، نمود بيشتري دارد . نقطه تصور جهاني را
به شناسايي مي آورد و شرح اسم مصور است از براي شناسايي اصل و
مبداء هر فرد و خلقت ، نحوه شكل گيري حمد به پائين را بارز مي
دارد به آيه رحمت نحوه ي تنزيل حمد اعلي به اسفل شرح مي شود «
آيه 2 و 18 »
اللَّهُ لا إِلَهَ إِلا هُوَ الْحَىُّ الْقَيُّومُ(2)
معبودى جز خداوند يگانه زنده و پايدار و نگهدارنده، نيست.
(2)
شهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلَهَ إِلا هُوَ وَ الْمَلَئكَةُ وَ
أُولُوا الْعِلْمِ قَائمَا بِالْقِسطِ لا إِلَهَ إِلا هُوَ
الْعَزِيزُ الْحَكيمُ(18)
خداوند، گواهى مىدهد كه معبودى جز او نيست; و فرشتگان و
صاحبان دانش، گواهى مىدهند; در حالى كه (خداوند در تمام عالم)
قيام به عدالت دارد; معبودى جز او نيست، كه هم توانا و هم حكيم
است.
(18)
|
